لذت حسرت

یاریم گدیر الدن

damin7 — Wed, 29 Feb 2012 14:30:00 GMT

فریاده گلین نازلی نگاریم گئدیر الدن

همدم اولوب اغیاریله یاریم گئدیر الدن

رفتاری گوزل نطقی گوزل باخماسی گویچک

آهو کیمی باخدیقجا قراریم گئدیر الدن

حسرتله قالار گوزلریم آخر دالسیجا

هجران یئلی اسدیکجه بهاریم گئدیر الدن

ناز ایله سه نازین چکرم اول دسه اوللم

یوخ چاره یولوم شعر و شعاریم گئدیر الدن

آواره قالان من ، غم هیجرینده یانان من

آخر نه دییم شعر و شعاریم گئدیر الدن

زلفین توکوب اطرافه گئیب جامه زررین

آماده اولوب گئتمه گه یاریم گئدیر الدن

داستان این شعر مربوط میشه به دختری به نام فرحناز که حرف اول هر بیت با حرفهای اسمش نوشته شده است و ....داستان همیشگی جدایی...

از خود می پرسم زندگی چیست ؟

damin7 — Sat, 28 Jan 2012 08:32:43 GMT

زندگی اقیانوس متلاطمی است که خود را در میان آن تنها میبینم ،

یا بیابانی است پهناور که آرزوهایم همچون سرابی است که هرگز به آن نخواهم رسید ،

یا کوهستانی است که غمها و مشکلات زندگی همچون کوههای سر به فلک کشیده اطرافم را محاصره کرده ،

آیا میتوانم به زندگی ،اینچنان ادامه دهم ؟

به دنیای کودکان می نگرم،

میبینم دنیای آنها جایگاه خاطرات شیرین و زیبا و زندگیشان آگنده از خوبی ، خنده ،شیرینی ،عشق ،محبت ،دوستی ،صفا و صمیمیت و........ بدور از تمام کینه ها و نفرتها و دوروئیهاست.

چه خوب است اینسان زندگی کردن .

پس مشکلات را به خود سخت نگیریم و به زندگی و آینده و اطرافیان خوشبین باشیم و نفرت و کینه را از دل بزداییم.

آری:

زندگی ، شاید طفلیست که از مدرسه برمیگردد،با تمام خاطرات........!

..............................................................................................................................

نوشته ای بود از خواهر عزیزیم که در سال۱۳۸۲در سن ۳۷ سالگی برای همیشه با ما خداحافظی کرد ،

روحش شاد و یادش گرامی باد...

مرا ندیده برفتی

damin7 — Tue, 24 Jan 2012 10:46:00 GMT

مرا ندیده برفتی،ندیده ام بگرفتی

برو برو که گرفتار خود ندیده برفتی

بیا که با همه دوری،دل ازتو وانگرفتم

برو که با همه یاری مرا ندیده گرفتی

به عرش رفت فغانم چورفتن توشنیدم

تو فارغی که برفتی فغان من نشنیدی

به دوستی تو نازم که از دیار محبت

غریب وار سفر کردی و به دوست نگفتی

چرابه یادتو ای گل چو اندلیب ننالم

که در بهار جوانی به کام دل نشکفتی

زخسته جانییت ای چشم خونگریسته پیداست

که از فغان دلم دوش تا به صبح نخفتی

گناه طالع من بود ،رو نهفتنت ازمن

ولی تو راز دل ، از رازدار خویش نهفتی

توشهریار به سرو،زیرخاک کوی ندامت

که او برفت و تو خاک رهش به دیده نهفتی

شهریار

سوز محبت

damin7 — Thu, 12 Jan 2012 16:24:00 GMT

مرگ قو

damin7 — Thu, 05 Jan 2012 15:38:00 GMT

شنيدم که چون قوي زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

شب مرگ تنها نشنيد به موجی

رود گوشه اي ، دور و تنها بميرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شمع

که خود در ميان غزلها بمير د

گروهي بر آنند، مرغ شيدا

کجا عاشقي کرد آنجا بميرد

شب مرگ از بيم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بميرد

من اين نکته گيرم که باور نکردم

نديدم که قويي به صحرا بميرد

چو رودي از آغوش دريا برآمد

شبي هم در آغوش دريا بميرد

تو درياي من بودي، آغوش وا کن

که ميخواهد اين قوي زيبا بميرد

مستی رویا

damin7 — Tue, 03 Jan 2012 14:57:18 GMT

آمد امّا در نگاهش آن نوازش ها نبود
چشم خواب آلوده اش را ، مستي رويا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ي دل ، شسته بود
عکس شيدايي ، در آن آيينه ي سيما نبود

لب همان لب بود، امّا بوسه اش گرمي نداشت
دل همان دل بود ، امّا مست و بي پروا نبود

در دل بيزار خود جز بيم رسوايي نداشت
گرچه روزي هم نشين ، جز با منِ رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغاي دل خاموش بود
برق چشمش را ، نشان ، از آتش سودا نبود

ديدم ، آن چشم درخشان را ، ولي در اين صدف
گوهر اشکي که من مي خواستم ، پيدا نبود

بر لبِ لرزان من ، فريادِ دل ، خاموش بود
آخر آن تنها اميد جان من تنها نبود

جز من و او ، ديگري هم بود ، امّا اي دريغ
آگَه از دردِ دلم، زان عشقِ جان فرسا نبود

damin7 — Sun, 18 Dec 2011 15:20:31 GMT

به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا , هوس سفر نداری؟

ز غبار این بیابان؟
همه آرزویم اما.... چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

damin7 — Sun, 18 Dec 2011 15:17:32 GMT

مرتضی عبدالهی

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم

در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

باور

damin7 — Thu, 06 Oct 2011 14:43:00 GMT

غصه هم خواهد رفت ، به حباب لب

یک رود قسم وبه کوتاهی آن لحظه ي

شادی که گذشت / غصه هم

خواهد رفت ،آنچنانی که فقط

خاطره ای خواهد ماند ، لحظه را در

یابیم ، باور روز برای گذر از شب

کافیست

(((سفر)))

damin7 — Mon, 03 Oct 2011 14:08:00 GMT

خورشید به عادت همیشگی خود سرگرم وداع با روز بود.

گوشه هایی از آسمان نیلی که خورشید غروب میکرد ،سرخی ممزوج شده به اشعه ی طلایی آفتاب،جلوه ی خاصی به طبیعت بخشیده بود .

گویا یکی از دروازه بانان عشق را قربان نموده اند.

درختان سر به فلک کشیده گاه گاهی با وزش باد میرقصیدند ،پرستوهای مهاجر به لانه هایشان برمیگشتند،و او هم قدمهایش را به سوی من برمیداشت تا برای آخرین دیدار و خداحافظی نزد من بیاید .

قطرات اشک جدایی به گرد چشمانم حلقه زده بود .

از این که طبیعت تصمیم داشت سنگ تفرقه میان اندازد ،رنج میبردم.دیدگانم اندام زیبائی را محاصره کرده بود.

برای آخرین لحظات که او در غم دوری من اشک میریخت و من لطافت موهایش و قطرات اشکهایش را روی صورتم حس میکردم با تبسم به دیاری دور دست سفر را شروع کردم........